Aklın gidiş biletini aldığı yerde kalp çoktan dönüş biletini ayırmıştır.



Aslında her şey bir rüyayla başladı. Sahi rüyalara inanır mısınız? Ben inanmazdım. Ta ki aynı rüyayı birkaç kez görene kadar... Uyandığınız an ya da günün herhangi bir anında ne yaparsanız yapın rüyanızın tamamını hatırlayamayacaksınız. Her seferinde en fazla yarısı ya da küçük bir bölümü tamamlanmış bir hikâyeye bakar gibi bakacaksınız rüyalarınıza...

Bir rüyanın peşinden koşmak kimilerine anlamsız gelebilir, bense bununla ilgilenmiyorum. Sadece kalbimin sesini dinlemek istiyorum çünkü kalbimi hafife almaktan, sezgilerimi görmezden gelmekten korkuyorum. Siz sadece şunu düşünün, ya gördüğünüz rüyayı sizinle birlikte bir başkası daha görüyorsa? Ya siz de o başka bir şeyi yaşıyorsanız ama haberiniz yoksa?

Aşk başka bir şeydir. Bazen gördüğünüz rüyanın içindeki mor bir şemsiye, bazen mesafelere inat yanı başınızda duran bir gazoz kapağı, bazense zamanın içinde saklanan gizli bir zamandır aşk.

İnanmaya, hissetmeye ve yaşamaya değer...

Ahmet Batman'ın insani duyguları ve hayata bir anlam biçme meselesini çok güzel kaleme aldığını düşünüyorum. Daha önceki kitaplarını da okuyan bir okuyucu olarak bu kitabında da kendimden, kendi duygularımdan çok şey gördüm. Kitap Aras karakteri üzerinden anlatılıyor. Tüm hikaye onun rüyalarından bir anlam çıkarma isteği ve aşkın tanımını arayışıyla geçiyor. Kitaba bütün olarak bakıldığında keyifli, elinize aldığınızda bitirebileceğiniz sade anlaşılır. Ancak diyaloglar basitti. Özellikle babası ve abisiyle olan konuşmalarının duyguyu çok geçiremediği kanısındayım. Ve tabi diğer okuyucular gibi bende sonunun daha net bitmesini isterdim. Belki de yazar belirsiz bir sonla bir şeyler anlatma niyetindeydi. Yine de kafamda soru işareti olarak kalan kısımlar beni merakta bıraktı. Boş zamanınızda alıp okuyabileceğiniz derin anlamlar çıkmasını beklemeyeceğiniz bir kitap diye düşünüyorum.

ÖZET

Hikaye Aras'ın annesi ve kız kardeşi öldükten sonra babası ve abisiyle yeni bir eve taşınması ile başlıyor. Babası eşinin ve kızının acısıyla kendini içkiye vuran oğullarıyla alakadar olmayan hatta onlara sık sık şiddet uygulayan bir adama dönüşür. Aras'ın abisi Ulaş bu durumdan bıktığını ve evden gitmek istediğini Aras'a söyler. Ancak Aras'ın babasının düzeleceğine dair umudu olduğu için onu bırakıp gitme gibi bir niyeti yoktur. Hatta abisini de kalmaya ikna etmeye çalışır ancak abisi Ulaş üniversiteyi başka şehirde kazanıp kazanmaz evi terk eder. Gördüğü her rüyayı mavi bir deftere yazan Aras babasıyla yalnız kaldığı o dönemde ev sahipleri Fahrettin amca ve komşularının kızı Leyla ile yakın olur. Tüm gününü onlarla ilgilenerek geçirir. Sokakta yaşayan ve Çapraz adındaki evsiz ile de arkadaş olur onu her gördüğünde beyaz leblebi ve gazoz alır. Gazozların kapaklarını saklamayı yine o dönemde alışkanlık haline getirir. Yıllar geçtikçe babası daha sakin bir adam olur. İçkiden uzak Aras'la ilgilenen ve Ulaş'ı özleyen bir babadır artık. Ancak Aras'ın bu kez de çocukluk arkadaşı Leyla ile arası açılır. Leyla'nın hislerine karşılık veremez onu yalnızca arkadaş olarak sevdiğini düşünür. Çapraz ile sık sık aşkın tanımı üzerine sohbet etse de Leyla'ya aşık olup olmadığını anlayamaz.

Bir gün rüyasında mor şemsiyeli bir kız görür. Uyandığında onu mahallesinde görür ve hemen peşine takılır. Girdiği kitapçıdan onun bıraktığı kitapları alıp bir bir okumaya başları. Rüyasıyla bir alakası olduğunu düşündüğü için kızın peşinden aylarca kitapçıya gider. Bu süreçte abisi eve döner babasıyla olan ilişkileri daha da düzelir.

Cesareti topladığı bir günde mor şemsiyeli kız ile tanışmak için kapısına gider ancak ambulansın bir kızı götürdüğünü görür. Onun mor şemsiyeli kız olduğunu sanarak çok üzülür. Cenazesine gittiğinde ölen kızın mor şemsiyeli kızın ablası olduğunu mor şemsiyeli kızın da Leyla'nın arkadaşı olduğunu öğrenir. Leyla'ya olan hislerini yeniden gözden geçirmeye başlar. Çapraz'a Leyla'ya aşkın tanımını sormasını ister fakat cevabını öğreneceği günün sabahı Çapraz vurularak ölür. Onu öldürenlerin Fahrettin Amca'nın düşmanları olduğunu hatta Çapraz'ın da Fahrettin amcanın kardeşi olduğunu öğrenir. Düşmanlarından korumak için Çapraz'ı öldü gösterdiğini bu yüzden sokaklarda yattığını söyler. Aras dostunun acısını yaşarken Leyla'ya da olan hislerinden emindir. Ancak Leyla'ya bunu söylediğinde Leyla ondan dört ay gibi bir süre ister. Kitap tamda buluşacakları günün birkaç saat öncesinde Aras'ın bankta oturan yaşlı bir adama yaşadıklarını anlattığı bir diyalogda biter.

Yazan: Leyla Nur Sarı