[♫ 𝕄𝔼𝕃𝕆𝔻𝕚 ♫ ツ]

Insanlar Gördüm Insanlar gördüm; Kalplerinde ki aklar sivanmis yüzlerine, Insanlar gördüm: Hançer gibi bakislar gizlenmis gözlerine. Insanlar gördüm: Mutlulugu yakalar gülümseme uçursan, Insanlar gördüm: Ihaneti birakmaz baglayip kilit vursan. Insanlar gördüm: Yitirmez serefini yoksulluk girdabinda, Insanlar gördüm: Merhametten eser yok silinmis kitabinda. Insanlar gördüm: Yumusak, nazik, asil, elleri, yüzleri nur, Insanlar gördüm: Kandilleri kararmis ölüm; onlara onur. Insanlar gördüm: Girsen gül bahçesidir tertemiz özlerine, Insanlar gördüm: Sekilleri bozulmaz tükürsen yüzlerine. Insanlar gördüm: Sabir kiyafetini çikartmaz sirtlarindan, Insanlar gördüm: Cana can verseler de gidilmez artlarindan. Insanlar gördüm: Gözlerinden sel akar dostun kötü haline, Insanlar gördüm: Ölümsüzlük satilsa kiyamaz servetine. Insanlar gördüm: Zamani örselerken bil ki zamansiz solmus, Insanlar gördüm: Milyarlara yurt olan bu dünyada kaybolmus. Insanlar gördüm: Baharlara göz kirpar hayatta her devresi, Insanlar gördüm: Kin ve pislik savurur görünmez ki çevresi. Insanlar gördüm: Yolda mumla aranir ulasmak için izleri, Insanlar gördüm; Yüzleri kara kara andirir dehlizleri. Insanlar gördüm; Kan kusar, gönlü yanar, anlatmaz çilesini, Insanlar gördüm; Bulsa degistirirler nefesin hilesini. Insanlar gördüm; Bir lokmanin ugruna alninda binlerce ter, Insanlar gördüm; Menfaati nerede iste orada biter.