Insanlar Gördüm



Insanlar gördüm;
Kalplerinde ki aklar sivanmis yüzlerine,
Insanlar gördüm:
Hançer gibi bakislar gizlenmis gözlerine.
Insanlar gördüm:
Mutlulugu yakalar gülümseme uçursan,
Insanlar gördüm:
Ihaneti birakmaz baglayip kilit vursan.
Insanlar gördüm:
Yitirmez serefini yoksulluk girdabinda,
Insanlar gördüm:
Merhametten eser yok silinmis kitabinda.
Insanlar gördüm:
Yumusak, nazik, asil, elleri, yüzleri nur,
Insanlar gördüm:
Kandilleri kararmis ölüm; onlara onur.
Insanlar gördüm:
Girsen gül bahçesidir tertemiz özlerine,
Insanlar gördüm:
Sekilleri bozulmaz tükürsen yüzlerine.



Insanlar gördüm:
Sabir kiyafetini çikartmaz sirtlarindan,
Insanlar gördüm:
Cana can verseler de gidilmez artlarindan.
Insanlar gördüm:
Gözlerinden sel akar dostun kötü haline,
Insanlar gördüm:
Ölümsüzlük satilsa kiyamaz servetine.
Insanlar gördüm:
Zamani örselerken bil ki zamansiz solmus,
Insanlar gördüm:
Milyarlara yurt olan bu dünyada kaybolmus.
Insanlar gördüm:
Baharlara göz kirpar hayatta her devresi,
Insanlar gördüm:
Kin ve pislik savurur görünmez ki çevresi.
Insanlar gördüm:
Yolda mumla aranir ulasmak için izleri,
Insanlar gördüm;
Yüzleri kara kara andirir dehlizleri.
Insanlar gördüm;
Kan kusar, gönlü yanar, anlatmaz çilesini,
Insanlar gördüm;
Bulsa degistirirler nefesin hilesini.
Insanlar gördüm;
Bir lokmanin ugruna alninda binlerce ter,
Insanlar gördüm;
Menfaati nerede iste orada biter.